Iedereen die roept dat het vroeger beter was, vergist zich schromelijk.

Wat was er beter dan? Was er minder afstand tussen bestuur en ons land? Waren de meningen minder verdeeld? Was er meer openheid over wie welk baantje kreeg toegeschoven? Hadden we toen beter zicht op verspilling van belastinggeld door grote sommen in linkse of rechtse hobby’s te steken? Waren de mensen met een beperking beter af? Of waren we toen socialer? Hadden we toen meer informatie over zaken die ons persoonlijk raakten? In de portemonnee? Of in onze individuele vrijheid? Hadden we toen wél vertrouwen in onze leiders? Of vertrouwden we (desnoods) op God? Waren er toen kleinere verschillen tussen arm en rijk? Was onze gezondheidszorg toen beter? Of was het onderwijs toen van beter niveau? Hadden onze kinderen meer kansen dan nu? En was ons milieu toen schoner? Of werd er vaker en meer naar Nederland geluisterd in het buitenland? Konden wij toen onbelemmerd reizen? Mocht je toen wél zeggen wat je dacht? Was het veiliger toen? Of was de politie toen beter georganiseerd? Hadden we toen beter te eten? Of een beter huis? Waren onze banen toen interessanter?

Grote personeelstekorten bij politie, het onderwijs en de zorg. Hiervoor zijn praktische oplossingen nodig. Dilemma’s in klimaatbeleid. Asielproblematiek. Verlies aan controle bij volksvertegenwoordigers door regionale samenwerkingsverbanden. Complexe beleidsbesluiten en wetgeving. Europese inmenging, gewild of ongewild. Een ontregelde wereld met armoede en geweld die in toenemende mate landt op onze deurmat.

Welk onderwerp ook ter discussie staat, het vraagt om nieuwe politiek. Een holle kreet die door de standpunten, gedrag en houding van nieuwe politieke stromingen herkenbaar en verifieerbaar moet worden.

Het wespennest in Den Haag is hard toe aan druk van onderop. Druk uit de samenleving, zichzelf verenigd in lokale initiatieven. Dus geen voorzetting van lokale afvaardigingen van landelijke partijen. Om de eenvoudige reden dat de dogmatische leiband waaraan deze zijn gelegd het afgelopen decennium geen oplossingen heeft gebracht. Links, rechts of midden. Confessioneel of themapartij. Allen zwelgen in het herformuleren van hun visie en missie. Verlaten juichend het partijcongres om gewoon door te gaan op de weg van manipulatie, uitventen van eigen belang en het verzinnen van nog meer slogans en oneliners waar de burger geen vertrouwen meer in heeft.

Lokale initiatieven hebben de toekomst. Mits zij aan voorwaarden voldoen:

  • Heldere standpunten. Geen ingewikkelde formuleringen maar zeggen waarvoor je staat;
  • Bovengemiddelde kennis, vaardigheid en vaktechnische ondersteuning. Jezelf scholen, trainen, permanent studeren omdat een complexe samenleving vraagt om kundige volksvertegenwoordigers;
  • Geen enkele discussie mijden en je niet laten intimideren door een meerderheid;
  • Debatteren op basis van argumenten, feiten en constateringen. In plaats vanuit partijpolitieke ideologie;
  • Je stemgedrag als volksvertegenwoordiger verantwoorden, hoe onbeduidend het onderwerp ook mocht zijn. En je hierop laten aanspreken;
  • Transparant over je interne organisatie. Dus ook de openbaarheid zoeken over die zaken waarover je twijfelt. Waarover jezelf nog zoekende bent naar een goede oplossing dus resultaat. Hierdoor meningen uitlokken en deze onderdeel maken van je voorstellen;
  • Publiek verantwoording afleggen over je partijorganisatie, je middelen en waar deze vanaf stammen, je kasboek publiceren;
  • Inspraak stimuleren. Besluiten en standpunten baseren op wat de inwoners ervan vinden en niet wat de coalitie bedenkt als ego project;
  • Hierbinnen ook duidelijk aangeven aan je achterban en inwoners die de moeite nemen je te consulteren waarvoor je wel of niet kunt gaan. Dus uitleggen waarom er een duidelijk verschil is tussen algemeen belang en individueel- of groepsbelang;
  • Onder je mensen zijn. Inwoners, ondernemers, jeugd en ouderen, zieken en gehandicapten, zwoegers en worstelaars, mensen die dreigen buiten de samenleving te vallen, door schulden, werkloosheid, achterstelling, rechtsongelijkheid, de macht van het grote geld. Daarbij recht-door-zee durven zeggen dat een ieder ook een eigen verantwoordelijkheid heeft. Mensen erop aanspreken. In de publieke ruimte, in het debat, in de media, naar de hogere overheden. Omdat niets gratis is.
  • Tenslotte je permanent realiseren dat je imago niets meer is dan gebakken lucht. Dat het komt te voet en gaat te paard. Dat je driemaal iets goeds moet hebben gedaan om eenmaal gezien te worden. Omdat we het in ons land voor elkaar hebben gekregen grote groepen burgers te vervreemden van politiek en bestuur. Het vertrouwen hebben geschaad.

De wens is de vader van de verkrachte!

Of we moeten met elkaar de moed hebben het anders te organiseren. Stoppen met elkaar de maat nemen, succesmomentjes organiseren in de media en nog langer genoegen nemen met gemandateerde besluiten waarop inwoners en ondernemers geen invloed meer hebben.
Daarvoor hebben we geen democratie. Daarvoor hebben wij geen volksvertegenwoordigers.

En als we de titel ‘Renaissance’ enkel en alleen willen lezen als het koesteren van positieve, samenbindende tradities, helemaal prima!
Maar kom me niet aan met dat het ‘toen allemaal beter was’ en we over ‘20 jaren geen land meer hebben’. Want uit de verre en recente geschiedenis kunnen we leren dat, wanneer mensen hun stemgedrag baseren op angst, de slechtste raadgevers de macht krijgen.

. Lid Van der VeerSTERK verhaalIedereen die roept dat het vroeger beter was, vergist zich schromelijk. Wat was er beter dan? Was er minder afstand tussen bestuur en ons land? Waren de meningen minder verdeeld? Was er meer openheid over wie welk baantje kreeg toegeschoven? Hadden we toen beter zicht op verspilling van belastinggeld door...Politieke Partij voor Constructieve Onvrede zonder Taboes - FORTIS ET LIBOR (sterk en vrij)