Ik snap er niets van. Ik bekleed een ambt op een redelijk niveau bij onze overheid. Doe wat in Veiligheid en Justitie dat nu Justitie en Veiligheid heet. Geen hond kent het verschil.
Niet zo lang geleden, zeg maar een jaartje of half, werd ik blij verrast door een zakenvriend. Nou ja, zakenvriend. Ik doe geen zaken want ik ben ambtenaar. Maar laten we het maar zakenvriend blijven noemen.
Hij had wat dingetjes die hij liever niet in de krant wilde. Niks ergs hoor maar het was wel een akkefietje met wat overschrijvinkjes naar een leuk Engels eilandje in de zuidelijke Kanaalzone. We noemen geen namen want zo belangrijk is het nu ook weer niet.

Hij belde me vrij vroeg in de ochtend. Ik herkende zijn stem niet eens omdat hij zo gejaagd sprak en ook zijn zinsbouw was niet helemaal samenhangend. Over overschrijvinkjes, Engels eiland, wat vraagjes van een belastinginspecteurtje en een paar rare briefjes in een blauwe envelopje.
Of ik alsjeblieft niet even wat kon nakijken. Gewoon als goede vrienden. En even een belastinginspecteurtje kon bellen dat er niks aan de hand was. Zeg maar. Want dat was er ook niet, zei hij.
En hij zou het heel erg fijn vinden als ik dat uit vriendschap voor hem zou willen doen.

Toevallig had hij ook nog een leuk bootje liggen. In Loosdrecht. Je kon er wel op slapen maar het was te klein om er lang op te huizen. Maar er zit wel een complete keuken in en je kunt er heerlijk in douchen. Of ik die wilde hebben. Want zijn vrouw had last van artrose en zelf vond hij de plassen bij Loosdrecht veel te druk. Dus hij en zijn echtgenote hadden het er wel een beetje mee gehad. En dat ‘dingetje’ lag er maar en hij wilde geen gezeur met bootjesmakelaartjes en van allerlei dingen.
Dus als je het leuk vindt, zei hij, mag je het dingetje hebben.

Ik heb maar ja gezegd want het is toch een goeie gozer. En heb ook effe een belletje gedaan want er was toch niks aan de hand.

Maar later denk je toch….verdikkeme…is wel een beetje raar verhaaltje.
Gelukkig las ik nu in de krant dat het helemaal niet raar is. Het was namelijk een privédingetje.

D66 over schenking appartement aan Pechtold: Dit is privékwestie
De schenking van een appartement aan D66-leider Alexander Pechtold door een voormalig Canadees diplomaat is een privékwestie. Dat laat een woordvoerster van Pechtold weten op vragen van Elsevier Weekblad.
Pechtold heeft blijkens informatie uit het Kadaster in januari 2017 een appartement in Scheveningen gekregen van Serge Marcoux, de voormalige ambassaderaad in Den Haag (1988-1993).

Daarover is ophef op onder meer websites GeenStijl  en 925.nl omdat hij het appartement met een waarde van 135.000 euro niet heeft gemeld in het geschenkenregister van de Tweede Kamer.

Geen reactie op inhoud
D66 bevestigt de schenking, maar stelt dat de schenking is gedaan aan de privépersoon Pechtold, en niet aan Pechtold als Kamerlid. Verder wil de partij niet inhoudelijk op de ophef reageren. Ook vragen over de relatie tussen Pechtold en de Canadese diplomaat wil D66 niet beantwoorden.

 Mazzeltje! 🙂

. Van een van onze correspondentenSTERK verhaalIk snap er niets van. Ik bekleed een ambt op een redelijk niveau bij onze overheid. Doe wat in Veiligheid en Justitie dat nu Justitie en Veiligheid heet. Geen hond kent het verschil. Niet zo lang geleden, zeg maar een jaartje of half, werd ik blij verrast door een zakenvriend....Politieke Partij voor Constructieve Onvrede zonder Taboes - TIJD VOOR VERANDERING !