Schiphol blijft de gemoederen bezighouden. Het maximum aantal toegestane vliegbewegingen is bijna bereikt. Zowel landelijk als lokaal sorteert het bestuur alvast voor op beperkte uitbreiding.
Want dat Schiphol moet groeien, is nagenoeg wetmatig. Toename toerisme, een aantal nieuwe grote bedrijven in de regio, economische groei, komst van EMA, snelle groei mobiliteit van de bevolking. Deze en nog meer redenen veroorzaken de onontkoombare uitbreiding.

De woningmarkt in de Randstad is compleet overspannen. Met prijsopdrijving als gevolg van het groeiende woningtekort. Dus moeten we bouwen. Veel bouwen.
Maar er staan wetten en bezwaren in de weg.

Daar is wat op gevonden door de slimme bestuurders, te weten het klaagverbod. Gemeenten, woningcorporaties en ontwikkelaars willen bouwen in gebieden waar geluidsoverlast heerst. Echter vrezen wel voor veel klachten en dito procedures tot schadeloosstelling.
Dan ontwerp je een klaagverbod. Wanneer ze een nieuwe woning kopen in het gebied, mag je niet meer klagen want je weet ervan. Doe dat met een kettingbeding (soort eeuwig recht van overpad) en ook volgende bewoners moeten hun mond houden terwijl de omstandigheden wel gewijzigd kunnen zijn…

Er schuilt een juridische denkfout achter een anti-klaag-clausule zoals nu bepleit door lokale en landelijke overheid. Ik wil nog zien of deze clausule haar kracht behoudt wanneer dit wordt uitgeprocedeerd tot en met de Hoge Raad.
Want de vergelijking met bijvoorbeeld een asbest- of ouderdomsclausule in een koopcontract voor onroerend goed, gaat niet op. Deze beide voorbeelden refereren aan een statische omstandigheid. Eenvoudig gezegd, in het dak zit asbestcement verwerkt of het huis stamt uit 1903. Om een rechtsgang en dus mogelijke claim te voorkomen, laten verkopers een en ander opnemen in de koopovereenkomst. Deze clausules overstijgen de informatieplicht van de verkoper.

Maar wat als je niet kunt spreken van een statische omstandigheid? Omdat overlast in relatie tot een anti-klaag-clausule aan variabelen onderhevig is. Dus veronderstel dat de aspirant-koper akkoord gaat met de clausule omdat, in eerste aanleg, hij zich ervan bewust is een woonhuis te kopen in de directe nabijheid van een internationale luchthaven. Hij zich dus in voldoende mate heeft kunnen (laten) informeren welke consequenties dit heeft in relatie tot leefbaarheid, woongenot, geluids- en fijnstofoverlast.
Dan nog zijn er minimaal twee factoren die de anti-klaag-clausule wankel maken.

De eerste is afgedwongen rechtsongelijkheid. Ga je niet akkoord, maak je geen kans op de woning.

De tweede is onvervreemdbare rechtsbescherming. Namelijk wanneer je wordt geconfronteerd met overlast die aantoonbaar inbreuk maakt op leefbaarheid en woongenot, ongestoorde nachtrust en verminderde luchtkwaliteit, heb je recht van klagen én de mogelijkheid dit aan de rechter voor te leggen. Een anti-klaag-clausule basis van variabele factoren, gaat het nog zwaar krijgen in een juridisch conflict. Want er is geen status quo maar onzekerheid over hoe vaak, hoeveel, door wie of wat, hoelang, hoe erg, wanneer. Kortom, het valt niet te kwantificeren en dat is nog wel even een puntje van aandacht.

Belangrijker wellicht is of je als fatsoenlijk en betrouwbaar bestuur juridische hindernissen mag opwerpen indien burgers mogelijk onevenredig worden geschaad. Zeker wanneer dit enkel en alleen is ontworpen om ontwikkelaars en de luchthaven te vrijwaren voor veroordelingen tot het betalen van schadevergoeding. Want dat is de oorsprong van dit akkefietje.

. Van een van onze correspondentenHLMR  Schiphol blijft de gemoederen bezighouden. Het maximum aantal toegestane vliegbewegingen is bijna bereikt. Zowel landelijk als lokaal sorteert het bestuur alvast voor op beperkte uitbreiding. Want dat Schiphol moet groeien, is nagenoeg wetmatig. Toename toerisme, een aantal nieuwe grote bedrijven in de regio, economische groei, komst van EMA, snelle groei...Politieke Partij voor Constructieve Onvrede zonder Taboes - FORTIS ET LIBOR (sterk en vrij)